*Alıntıdır.

Yaralılar sedyelerle ardı sıra gelmekteydi. Şehitlikle gaziliğin arasında duranlar artmış, onların acısını dindirecek morfin de bir o kadar azalmıştı. Ve artık bir karar vermek -acı ama- morfinler idareli kullanılmalıydı. Şehitlik ise o gazinin hakkı, morfin hakkı tedavi olacak gazilere bırakılmalıydı. Binbaşı doktor bunu bildiğinden artık önüne gelen gazilerin –belki biraz sonra şehit olacakların- yüzlerine bakamazdı.Bunun kararını vermek ne kadar zordu, bu anlatılamazdı.
Bir yaralı asker sedyeyle getirildi.
-Yarası ağırdır bu gencin.Götürün… dedi
Sonra al yıldız bayrağı anımsatan bir başkası…
-Maalesef…Götürün…dedi.
Bir başkası getirildi…
-Tamam iyileşebilir. Bir doz morfin verin. Acısını hafifletin bu gencin…
Ve sonra bir başkası, o da anımsatır al bayrağı…
-Götürün…
Bu emrin peşi sıra, kalbin bam teline vuran bir ses geldi. Seslenen sedyede yatan askerdi…
-Baba…!
Binbaşı doktor acıyla askerin yüzüne baktı. O asker, saçının teline bile zarar gelmesinden sakındığı oğlundan başkası değildi. Onurla örtülmüş acı bir tonla bir kez daha seslendi.
-Oğlumu gölgelik bir yere götürün…

*Ecdadımızdan bir hatıradır.

*Rudyard Kipling’ten…

Ne kadar yaşarsan yaşa,
Sevdiğin kadardır ömrün..
Gülebildiğin kadar mutlusun
Üzülme bil ki ağladığın kadar güleceksin
Sakın bitti sanma her şeyi,

Sevdiğin kadar sevileceksin.
Güneşin doğuşundadır doğanın sana verdiği değer
Ve karşındakine değer verdiğin kadar insansın
Bir gün yalan söyleyeceksen eğer
Bırak karşındaki sana güvendiği kadar inansın.
Ay ışığındadır sevgiliye duyulan hasret
Ve sevgiline hasret kaldığın kadar ona yakınsın
Unutma yagmurun yağdığı kadar ıslaksın
Güneşin seni ısıttığı kadar sıcak.
Kendini yalnız hissetiğin kadar yalnızsın
Ve güçlü hissettiğin kadar güçlü.
Kendini güzel hissettiğin kadar güzelsin..

İşte budur hayat!
İşte budur yaşamak bunu hatırladığın kadar yaşarsın
Bunu unuttuğunda aldığın her nefes kadar üşürsün
Ve karşındakini unuttuğun kadar çabuk unutulursun
Çiçek sulandığı kadar güzeldir
Kuşlar ötebildiği kadar sevimli
Bebek ağladığı kadar bebektir
Ve herşeyi öğrendiğin kadar bilirsin bunu da öğren,
Sevdiğin kadar sevilirsin…

*Can Yücel’den…

*Alıntıdır.

*Alıntıdır ve rejimler arası bir kıyaslama için değil yalnızca tebessüm etmeniz için eklenmiştir.

*Peyami Safa’nın Dokuzuncu Hariciye Koğuşu adlı eserinden alıntıdır.

*Alıntıdır.

*Orhan Kemal’in Baba Evi adlı romanından….

*Good Will Hunting filminden…Bu diyalog; dahi ama bir o kadar da sorumluluk duygusundan uzak bir genç olan Will ile kendisine yardımcı olması için Harvard Üniversitesince görevlendirilen bir psikolog arasında geçen konuşmalardır.

*Er Ryan’ı Kurtarmak filminden…

*Karagöz ve Hacivat’tan…

Bölüm I…..

-Gitme ey oğul … Gidip de bu gariban ananı unutma, orası böyük şehir ne tarafa savrulursun kim bilir !
-Hayır ana görürsün, bir çift öküzümüz vardı tarlayı sürmeye, biri de gitti elden ne gele… Para lazım ve onun için de gurbete katlanmak lazım, ben de deneyeceğim şansımı İstanbul’da… Bakarsın bir ocak da biz tüttürürüz döner gelirim ben yine ana… Vedalaşır anacığıyla Durmuş ve tutar İstanbul’un yolunu. Tüm parasını bırakmıştır evine ve yürümekten başka çare kalmamıştır bu garip gence. Uzun bir yol, ama asıl yol oraya varınca başlayacaktır buna ne şüphe. Acaba gerçekten dedikleri kadar var mıdır? Taşı toprağı altından mıdır? Öyle olmasa da kafi gelir herhalde bana İstanbul der. Vardığında bir hengamenin ortasındadır. Aslında yolu bu şehrin en sakin mahaline de düşse, o kendini bir curcunanın ihatasında hissedecektir yine. Çünkü kurbağa için gökyüzü kuyunun ağzı gibidir ve Durmuş da bu şehrin en yeni misafiridir. Ancak sonuncusu da olmadığı bir o kadar kesindir.
Doğruca yolunu tutar hemşehrilerin kahvesinin. Öyle ya yardım için için ilk el uzanacaksa o da toprağından çıkan bir başka kimsedendir. En azından o öyle düşünmektedir. Gider ve durumunu izah eder.Aslında izaha ne hacet… Hepsi aynı nedenle göçmemiş midir bu koca şehre. Aradan biraz vakit geçer. Biz okurlara göre bir satırlık, takvime göre bir haftalık, Durmuş’a ise beklemenin vehametiyle bir asırlık bir zamandır bu. Bir bey vardır Edirnekapı’da ve köşküne bir uşak aramaktadır. Durmuş’a arkadaşı hemen iletir havadisi. Koşarak gider bu köşkün kapısına ve karşısına yaşlıca bilgin görünümlü bir adam çıkar… Arkadaşı da zaten pek methetmiştir bu adamı namıdeğer Müstakim Bey amcayı. Adam şöyle bir süzer delikanlıyı ve der ki :
-Evladım burada kalırsın köşkün işlerini görürsün. Köşke alışveriş oldu mu sen yaparsın… Onun ötesinde yatacak yerin burası yiyeceğin giyeceğinden de ben mes’ulüm ve tabi ücretini de veririm der.
Ve ona köşkü dolaştırır. En dikkat çekici olan evdeki devasa kütüphanedir. Binlerce kitap… Durmuş merakla sorar bunların hepsi okunmuşmudur diye… Evet hepsini okumuştur bilge… Zaten halinden bellidir de…
Sevinç içindedir Durmuş… Yaşlı adam, yalnız ben fazla para vermem der… Durmuş sorun değil der. Adam yineler yalnız ben pek az veririm der. Durmuş ne kadar az yani der. Sana sadece 1 kuruş veririm der.
-Günlük mü?
-Hayır evladım…
-Haftalık?
-Hayır…
-Aylık? (biraz da kekeleyerek)
-Hayır evladım bir yıl için bir kuruş… Ama bir de nasihat veririm.
-Yooo olmaz 1 kuruş mu … Üzgünüm efendim bana para gerek… Anam köyde bekler… 1 kuruş ha… Katiyen olmaz üzgünüm efendim…
-Bak evladım bunca yılı devirdim bunca şey yaşadım bunca kitap okudum ve öğrendim ki hayatta paradan önemli şeyler var. Sana tavsiyem bir yıl çalış ve hakkın olan 1 kuruşu ve çok kıymetli nasihati al. Düşün taşın ben buradayım tamam mı evladım…
Durmuş müsade isteyip ayrılır. Bu ne demektir şimdi. 1 kuruş, ha bir de nasihat… Doğru kahveye gider biraz çekinerek te olsa anlatır olanları arkadaşlarına. Hepsi gülüşür ve vay uyanık ihtiyar derler. Biri hariç. O da işi bulan arkadaşıdır ve derki Durmuş’a :
-Eğer böyle dediyse inan bir nedeni vardır. Bence kabul et. Müstakim Efendi pek muhterem pek bilgili bir zattır.
Bütün gece düşünür. Nedir o nasihat? Offf yok mu ya şu merak… Kararını verir ve ertesi gün çalışmak üzere köşke gider.
1 yıl…dolu dolu bir o kadar da yorucu bir yıl… Ve Müstakim efendi yanına çağırır Durmuş’u. Önce takdim eder 1 kuruşu ve sıra gelir o bir yılı göze aldıran nasihatine… Durmuş heyecanla kulak kesilir tabi bizlerde………….

Bölüm II

-Evladım öğüdüm şudur : “Bilmediğin yola gitme!”
-Efendim ? İyi de bu bilmediğim bir şey değil ki …
-İyi ya evladım tekrar etmiş oldun. Bu daha da güzel…
Durmuş’un beynine kan sıçramıştır. Kendini aldatılmış gibi hisseder. Ne diyeceğiniz bilemez halde biraz da sitemle müsaade ister.
-Efendim ben gitmeliyim.
-Dur evladım… Senden çok memnun kaldım. Bir yıl daha kal burada. Yine 1 kuruş ve 1 nasihat alacaksın tabi…
-Yok efendim sağolun bu nasihat bana yeter (!) bir ömür. Anam köyde aş bekler benim tez parası iyi bir iş bulmam ve telafi etmem lazım bu vakti.
-Peki evladım sen nasıl istersen. Ama teklifim geçerlidir. Niyetine girersen kapım sana açık evladım.Hadi yolun açık olsun der.
Durmuş öfke, pişmanlık biraz da saf yerine konmuş gibi hislerle tutar kahvenin yolunu.Şimdi bir de köylünün diline düşmek vardır. Nitekim de alay konusu olur hemşehrileri arasında. ”Uyanık adammış şu Müstakim Efendi vesselam, neden zengin olduğu şimdi belli oldu” derler kahkahalar içinde. Yalnız Durmuş’a bu işi bulan arkadaşı dahil olmaz diğerlerinin gırgırına. Ve Durmuş’un yanına sokulur hafifçe…
-İnan vardır bir nedeni. O çok muhterem bir zattır. Bence teklifini kabul et. Sonunda pişman olmazsın…der
Durmuş düşünür kara kara… Ama bilir ki lazım olan da nasihat değil, para… Ama ya yanılıyorsa. Sahiden Müstakim Efendi’nin bir bildiği varsa… Ah şu merak yok mu ya!
Döner ertesi gün köşke.Müstakim Efendi pek memnundur bu işe. Yine yorucu bir sene. Ve yine gelir vakt-i muhasebe…
-Gel Evladım. Al bakalım 1 kuruşu. Nasihatıma gelince…
-Evet sizi dinliyorum Müstakim Efendi !
-Nasihatim şudur : “Emanete hıyanet etme”
-Ama ,ama ben bunu da biliyorum efendi…
-İyi ya evladım et-tekraru ahsen velev kane yüzseksen…
Durmuş’un kalbi neler hissedeceğini bilemez o an. Ah akılsız kafam der. Boşuna dememişler insanın başına meraktan…
-Evladım seni çok sevdim. Bir sene daha kal. Yine 1 kuruş ve bir nasihat daha alırsın…der
-Yooo olamaz efendim. Gitmem lazım,gitmeliyim. Bu kadarı çok fazla bana…
-Peki evladım. Teklifimi düşün sen yine de. Bunca sene emek verdin. Kalmanı tavsiye ederim.
-Yok efendim bu kez kararım kesin. Anacığımı yalnız bıraktım. Hem de ne için. Üzgünüm gitmeliyim…der
Yine aynı teraneler yükselir çayın dumanıyla beraber kahveden. Dostu yine olur akıl veren. Düşünür Durmuş. İki yıl uçup gitmiş gibidir. Bir yıl daha devam etse. Belki anlamlanır bu yıllar. Döner yine köşke. Ve çalışır daha bir azimle bir sene.Bu üçüncü senesi olsa bile…
Ve gelir yine al takke ver külah zamanı. Çağırır Efendi yıllanmış çırağını…
-Evladım bu 1 kuruş’un. Nasihatın da şudur iyi dinleyesin.”Karını senin olmadığın yere gece yatısına gönderme”
-Ne ! Bu muydu nasihat. Üç yıl demek bunun içindi. Ha tabi bir birikmiş 3 kuruş… Bozdur bozdur harca…der ama içinden. Çünkü yıllar tarifsiz bir hürmet oluşturmuştur içinde Müstakim Efendi’ye karşı. Muhterem zattır da neden böyle yapmıştır? Olan olmuştur. Üç sene, üç kuruş ve üç nasihat. İşte İstanbul’un Durmuş’a armağanı bunlardır. Müsade ister elini öper Efendi’nin.
-Evladım Allah senden razı olsun. Çok memnun kaldım senden. Ne yapacaksın şimdi?
-Köyüme dönerim gayrı. Zaten anam meraktan bitmiştir şimdi. Hem belli işte ben çeviremedim işimi burada. Zararın neresinden dönsem kar sanırım…der
-Evladım madem köye döneceksin yaşlı anacığın için bir hediyem olacak yarın gel al olur mu?
-Peki efendim der merakla, ama beklentisiz bir şekilde. Öğretmiştir bu yıllar ona hayallerine kapılmamayı.
Kahve de aynı lakırtılar yükselir. Dönmek istediğini söyler hemşehrilerine. Üç beş arkadaşı da dönecektir. Ama üç kuruşla değil tabi… Sözleşirler. Üsküdar’dan bir kafile kalkacaktır. Atları kuşanacaklar ve memleketlerine döneceklerdir artık. Hareket günü gelir. Tabi önce köşke gitmesi gerekmektedir.
-Hoşgeldin evladım.A nnen için iki tane taş fırın ekmeği yaptırdım. Götür ona afiyetle yesin olur mu?
-Peki efendim …der. Artık şaşırmamayı öğrenmiştir.
Vedalaşırlar helalleşirler…Ve yola koyulur kafileyle Durmuş. O dönem eşkiyalar pek çoktur o güzergahta. Zira köyden gelenler beş parasız olsa da dönenler elbet birikim edinmiştir nasılsa. Eee bunlar gibi haramzadeler için bundan güzel fırsat olur mu ya! O nedenle bir kafileyi takip etmek en akıllıcasıdır dönüş için galiba. Epeyce yol alırlar. Önlerine bir nehir çıkar. Bakınca sığ gözükmektedir. Bir kaçı yolu uzatmaktansa hadi şu dereyi geçiverelim derler. Atları sürerler. Topyekün yönelirler. Ve o an Durmuş’un aklına ilk nasihat gelir. “Bilmediğin yoldan gitme”. Evet belki de anlamı budur nasihatın der ve yanında 3-5 arkadaşını da caydırıp girmez dereye. Diğerleri derenin ortalarına yaklaşırlar. Bir yandan da kıyıda kalanları korkaklıkla suçlarlar. Derken derenin içinde koşulan atlar bir anda gömülüverirler suya. Aniden derinleşen dere yutmuştur bedenlerini tabi nidalarını da…Durmuş nasihatin ne denli önemli olduğunu anlamıştır acı da olsa. Kalan üç beş arkadaşıyla artık kafile halinden feragat eden grubuyla devam ederler yollarına. Lakin yiyecekler de gitmiştir derenin aç olmasa da tüketen sularıyla…
Bitap düşen bedenler biraz ara vermek ister. Dinlenirler bu kez sakin akan bir pınarın başında. Suyla doldururlar midelerini. Ama arkadaşı fark edince Durmuş’un çıkınındaki ekmekleri, hadi yesek ya aç duracağımıza der. Durmuş öyle ya der. Ha anam yemiş ha ben. Hem o da aç kalmama dayamaz zaten… Tam yeltenecekken bölmeye tayını, aklına Efendi’nin nasihati gelir. “Emanete hıyanet etme”. Elini çeker tayından. Arkadaşları homurdansa da nasihati tutar. Biraz açlıkla kendilerinden geçmişlerdir ki bir ses curcunası kopar. Olamaz Eşkıyalar…!

Bölüm III

Eşkıyalar zaten sayısı azalmış olan kafilenin etrafını hızla çevirirler. Kalan üç beş kişiye de kafile deyip mukavim bir güç isnad eden hata eder. Sırasıyla başlarlar değerli neleri varsa almaya… Paralar, altınlar… Gurbete katlandıran ne varsa alırlar. Sıra bizim Durmuş’a gelmiştir ki duraksarlar. Ne kadar aradılarsa da beş kuruş bulamazlar.Ve hiddetle :
-Ey canına susamış maraba… Nerdedir paraların tez söyle…
-Şeyyy… Şimdi sana yok desem de inanmazsın.İyisi mi arkadaşlarım anlatsın.
Arkadaşları ne varsa anlatırlar. Eşkıyaları alaylı bir kahkaha alır. Ve içlerinden biri :
-Ey ahmak sana sıkı bir sopa vacip oldu.Dayak ye de akıllan biraz. Senin haracın da bu olsun….der
Ve başlarlar öldüresiye dövmeye. Bir süre sonra kıyamadıklarından da değil yorgun düştüklerinden bırakırlar. Hali kalmayan Durmuş ve onca yıllık emekleri zayi olmuş arkadaşları oracıkta kalakalırlar. Sonra nasip buymuş napalım deyip tekrar yola koyuldular.
Köye varınca anasının yanına koştu Durmuş. Dönmüştü yuvasına. Üç kuruş, üç morluk üç de nasihatla. Olanları birbir anlattı. Anası onu teskin etti. Hem bak diğerlerinin hali niceydi. Hiç olmazsa senin biri hayatını kurtaran üç öğüdün varmış dedi. Ve anasına anlata anlata bitiremediği Müstakim Efendi’nin, hediyesini verdi. Annesi hayır dua lafzederek tayını ikiye böldü. İçinden pul pul ışık süzüldü. Gözlerine inanamadılar. Çil çil altın bunlar…
Diğer ekmeği böldü yine aynı şeyleri gördü. Anladı o zaman neyin ne olduğunu. Ve bir an yolda uyduğu ikinci nasihat geldi. “Emanete hıyanet etme”. Ya bu sözü dinlemeseydi. Ya altınları o zaman fark etseydi. Onlar da eşkıyaya yem olup gidecekti. İçinde derin bir saygı ve hayranlık doğdu Müstakim Efendi’ye karşı. Ne de bilgin açık yürekli bir zattı…
Durmuş bu altınlarla civarın en zengini oldu. Yeni sabanlık katırlar, sürülecek tarlalar satın aldı. Ve niyetinde olduğu üzere bir de izdivaca adım attı. Annesinin de methiyle yan köyden bir kızla evlendi. Çok mutlulardı. Ama Durmuş’un aklında hep o üçüncü nasihat vardı. Elbet o da çıkacaktı. Dikkatli olmalıydı. Ve gün geldi çocuğu da büyüdü Durmuş’un. Gelin bir gün kendi köyünde yakın bir akrabalarının düğünü için davet aldı. Durmuş’a sordu. Ama Durmuş işinin başından aşkın olduğunu, bunun mümkün olamayacağını söyledi. Çocuğu da alayım bari ben gideyim dedi. Ama giderse gece de orada kalması gerekecekti.
-Olmaz…Müstakim Efendi’nin nasihati var bende.”Karını kendin gitmediğin yere gece yatısına gönderme” dedi bana. Şimdiye kadar öğütleri tuttu. Bunda da bir neden vardır mutlaka …dedi.
Ama gelin ısrarcı olunca bir de anası yüklenince razı oldu ve yolladı çocuğuyla. Ama içi hep huzursuz oldu o gece. Bu nasihatte boşa değildir elbette. Dayanamadı arkalarından o da gitti.
Gittiğinde düğünün sonları yaklaşmıştı. Baktı ve eşinin çocuğuyla oturduğunu gördü. Hiç seslenmedi. Kenarlarda duran yaşlıca bir kadının yanına yaklaştı…
-Merhaba Teyze… Bişey soracam. Şurda oturan güzelce bir hanım var. Kim o?
-O mu? Sorma yavrum onu yan köye gelin ettilerdi. Zalim bir kocası varmış. Hiç yalnız bir yere bırakmazmış. Bu gece de bin ısrarla yollamış…
-Demek öyle.. Şeyy acaba beni bu gece o kadının odasına sokabilir misin? Bunu yaparsan iyiliğini karşılıksız koymam bilesin…demiş ve altınların parıltısını gösterivermiş.
Kadın şevkle :
-Ondan kolay ne var evladım. Onun annesi benim arkadaşım. Ona yanda bir boş oda var orada yatsınlar derim. Seni de önceden içeri alırım. Olur biter…der kısık ve sinsi bir sesle…
Kadın Durmuş’u odaya sokar. Yatağın altına saklan diye de tembihler. Söz verdiği geç vakit gelini de çocuğuyla odaya alır. Durmuş ses etmez yine. Gelin uykuya dalınca çocuğu alıp oradan kaçar. Sabah olur gelin deli divane olmuştur.Yavrusu nerdedir… Köylüye feryat eder ama kimseden bir ses gelmez. En sonunda köylü ağız birliği edelim oda yandı kurtaramadık diyelim kocana. Yoksa halin harap kızım derler. Cahil kız da onlara uyar. Köylüden bir grupla diğer köye geçilir. Durmuş’a izah edilir.
Durmuş son derece sakindir:
-Yaa demek öyle oldu. Üzülme karıcım. Allah bir evlat daha verir.
Bu cevap köylüyü de şaşırtır. Ama bir yandan da atlattık diye sevinirler. Derken çocuk koşa koşa anasına gelir. Herkes kıpkırmızı kesilir. Ve Durmuş başlar köylüyü azarlamaya.Ve eşine dönüp
-Gördün değil mi nasihatin kıymetini. Seni neden yalnız bırakmadığımı şimdi anladın değil mi?
-Anladım Bey…der mahcubiyetle.
Durmuş köylüyü kovar evinden. Ve affeder eşini bilir ki hatası cahilliğinden.
Ve içten içe seslenir ta kalbinden…
-Müstakim Efendi …

-SON-

*Yazar tarafından radyo tiyatrosundan uyarlanarak yazılmıştır.

Küçük bir kız…O küçüklüğü, görme yetisini kaybettiği anımsayamadığı yıllara isnad ederdi.Hatırlayamıyordu gördüklerini, ama hatırlasa da insan doyabilir mi hiç görmeye? Ama o bunu sorun etmedi hiç. Gören körlere inat o hep bir tebessüm takındı yüzüne. Ama o tebessümün altında başkalarının iğneleyici bakışları ve davranışlarının verdiği ve gerçekleşmeyen hayallerinin verdiği acının çöreklendiği gören gözlerin bile göremediği bir alt siması vardı. Ama onu olanca gücüyle gizlerdi. Sırf o boş düşünceli insanlar onu yılgın görmesin diye. Hep başı dik dururdu. Odasında pek bişey yoktu. Ama bir şey vardı ki o da ona yeterdi.Bir radyo…Eski ahşap bir radyo. Babasından ona kalan tek hatıra. Dolaştı durdu frekanslar arasında. Ama hiçbir türkü veya şarkı onun aradığı değildi, çevirdi butonu…Ta ki o cızırtılı boş frekanslara değin…Ta ki kısa bant 35.frekansa değin.Birden cızırtı kesildi ve bir ses :
-Merhaba küçük kız…
Kimdi bu ses? Ne önemi vardı ki! Belli ki onun için oradaydı ve ona bir isim verdi küçük kız…”radyodaki ses” … Tek gerçek arkadaşı. Onunla yıllarca sohbet ettiler.Sadece o duyuyordu o sesi ve o ne zaman radyosunda o frekansa geçse o hep onu bekliyor oluyordu. O sesin hiçbir beklentisi yoktu. Bir ses…sadece ona dostluğunu hissettiren bir ses. Bahsettikleri kızın bilmediği şeyler değildi aslında ama nedense o ses kızın bildikleri de olsa öylesine doğru zamanlarda ona söylüyordu ki kız sanki unutmaya yüz tuttuklarını yeniden hatırlıyor ve hayatına farklı bir yön veriyordu…Büyüdü yıllar geçti ama o ses hala onunlaydı genç kız radyonun düğmesini çevirince. Aynanın karşısına geçince, göremese de güzelliğini, yıllar geçmiş ve o güzel bir genç bir kız olmuştu sanki bir gecede. Yazmaya bayılırdı ama elle yazmak onun için bir o kadar da zordu. Ah şu körler için özel bilgisayarlardan bir tane olsa ve bir de kullanabilse… Neler yazardı kim bilir? Hayal gücüne ayak uydurmalıydı olanaklar. Ama kör bir kızın olanakları ne kadardır, burada yadsınamaz bir gerçek var…
Hikaye yazardı sık sık. Hatta radyo için tiyatro senaryoları. Ve bir hikayesini de yarışmaya yollamıştı bile. Tabi biraz da radyodaki sesin yardımı ile…Sivri dilliydi biraz. Hatta biraz demek bile az. Akıllıydı ve ona acınası gözlerle bakanlara iki laf çarpmadan da duramazdı. Oysa bir bilselerdi içini… Mahallesinde tam da istediği gibi bir kurs açıldı. Körler için bilgisayar eğitimi… Bu ne büyük bir lütuftu… Hemen koştu radyonun başına. Sevincini ilk onunla paylaştı. Tabi radyodaki ses de onunla. Dahası bişey daha vardı. Kursta biriyle tanışmıştı. Öğretmeni ile… Ne kadar da kibar biriydi. Peki ya bu hissettikleri… Onları nasıl tarif etmeli? Gözün görmediğini gönül nasıl bilmişti? Ruhu uçuyordu adeta. Her gün biraz daha uçtu ruhu, istikamet mehtaba…
Ve bir gün itiraf ettiler aşklarını birbirlerine. Ne mesuttu o gün ve gece. Dahası bir telefon geldi evine. Hikayesi derece almıştı yarışmada…offf…hayat ne güzel, görmese bile… Hisseden bilir hayatın güzelliğini. Yoksa donuk bir bakış anlayamaz gökyüzünün iç ısıtan maviliğini… Ailesi kursu arayıp o en heyecanlı anında bir de bu haberi iletti. Kanatlandı uçtu adeta genç kız… Gözyaşları bugün serindi. Koştu evine, radyonun başına….
-radyodaki ses…radyodaki ses…müjde…
Ama düğmeyi çevirdi…çevirdi…çevirdi…
-ilk kez cevap gelmedi…
Ve anladı artık da gelmeyecekti…
Yeniden göz yaşlarına boğuldu…
Sevinç göz yaşlarına…
Çünkü artık kendi kanatları vardı…
Uçabilirdi semaya…ve o ses artık ses vermiyordu ona…gerek kalmamıştı çünkü artık bu genç kıza…
-Büyüdüm değil mi radyodaki ses…büyüdüm… dedi
Sevinç gözyaşları arasında… Son kez seslendi artık cevap alamayacağı o frekansa. :
-Sağol radyodaki ses… Çok sağol…

*Not : Yazar tarafından radyo tiyatrosundan uyarlanarak yazılmıştır.

Zihnimde en büyük etkiyi bırakan onun eşsiz giriş fragmanıydı…piyanonun tuşlarına dokunulmaya ve şehrin ışıkları yanmaya başladığında ve tabi ki saat tam 22:00′ı vurduğunda benim için eşsiz bir dünyanın kapıları açılırdı.Ve çocukken, dilerim benim sesim de bu denli etkileyici olur dediğim bir sesle “parliament sinema kulübünün sunduğu pazar gecesi sineması başlıyor”…Yaşım küçük olduğundan ve maalesef değerini aslında şimdi yeni yeni anladığım okulum olduğundan yatağa zorla yatırılırdım.Neyse ki evimiz o zamanlar küçüktü ve yattığım kanepe de tv.nin olduğu odadaydı.Bu bana en azından yorgan kenarından da olsa filmi izleyebilme şansı verirdi.Lakin yorganın içine kıvrılmış olan bu beden zamanla seyirden öte uykuya tahsis edilmeyi tercih eder ve ben her seferinde filmin sonunu göremeden uykuya dalardım.Tıpkı beni yatağıma yatırıp uykumu almamı isteyen sevgili ailemin istediği gibi.Bu nedenledir ki ben “parliament sinema kulübünün sunduğu pazar gecesi sineması bitti” repliğini hatırlamam.İşte bu nedenle ben filmin bittiği değil başladığı yerdeyim…

Rüya mı bu yoksa bir serap mı
Bu hissettiğim neyin sıcaklığı
Gözlerimi açsam büyüsü kaçar mı
Sonsuz kılabilir miyim bu eşsiz anı

Ya başımdaki saat şimdi çalarsa
Bu his benden umarsızca kaçarsa
Ah şu zihnim uyku mu bu bir anlasa
Açardım gözlerimi görürdüm ne varsa

Derin bir ses duydum peşi sıra
Ruhumdaki akisleriyse duruyor hala
Bu bir rüya değil gerçek sanki ama
Korkuyorum,açamayacağım gözlerimi galiba

Göz kapaklarımı nazikçe zorlayan da ne
Bu bir işarettir gerçekliğe belki de
Biraz aralasam görürdüm ne var çevremde
Belki de bedenim sonsuzluğun tünelinde

Araladım gözlerimi ürkek bir şekilde
Buğulu bir görüntü vardı gözlerimin önünde
Derin bir mavilik nasıl hakim bu muhite
Tek ihtimal vardı bir balık olmuştum denizde

Nasıl gelmiştim habersizce buraya
Şu tepedeki karaltı da ne acaba
Evet bir tekne olabilir bu anca
Ordan mı geldim, yoksa ondan mı kaçtım acaba

Balık mıyım yoksa bir dalgıç mı
Bir an önce vermeliyim son kararımı
Dalgıçsam zihnim bu denli dingin olmamalı
Peki ya balıksam nasıl düşünüyorum bunları

Bu şekilde bir sonuca varma şansım var mı
Bir yanda mavilik bir yanda tekneden akan karaltı
Burda doğdum, sonlandırabilirim de burda hayatı
Elveda tekne, merhaba derinliğin eşsiz rıhtımı…

>Ekonomistler der ki: öpücük, talebin her zaman için arzdan fazla olduğu bir alışveriştir.
>Muhasebeciler der ki: öpücük, geri dönüşüm sağladığı için kar oranı yüksek bir çeşit kredidir.

>Matematikçiler der ki: öpücük, sonsuzluktur; çünkü burada 2′nin böleni yoktur.
>Geometriciler der ki: öpücük, iki dudak arasındaki en kısa mesafedir.
>Fizikçiler der ki: öpücük, kalbin yoğunlaşması sonucu iki dudağın birbirine yapışmasıdır.
>Kimyacılar der ki: öpücük, iki kalbin birleşmesi sonucu ortaya çıkan reaksiyondur.
>Filozoflar der ki: öpücük, çocuklar için oyun, gençler için zevk, yaşlılar için güvendir.
>Mimarlar der ki: öpücük, iki dinamik nesnenin arasında sağlam bir köprü oluşturan değerdir.
>Ozan da der ki: öpücük, yanakta başka durur, dudakta başka

*Alıntıdır.

*Alıntıdır.